10 Şubat 2010 Çarşamba

Üşüyorum Ölüyorum


Yine vahim halim Yine muallaktayım
Bak çeker gidermiş son bahar...
Bu yüz hasım değil
Ocak kışında martılar kadar yüzüne hasretim ...
İçimde kıyamet kopar
Basit göründüğüm kadar içimde asitler kanar...
Yakarlar...yakarlar
Gönlünün ırmaklarından dilime zehirler içir hadi...
Başımı kollarım avuçlarlar çok kolaysa gel geçir
Uyku yok gözümde her düşümde ölümler seçip çok düşündüm...
Bu şehri yalnız bırakmam gerek
Binip viran bir vasıtayla kadere toslamam gerekli...
Elimi açtığımda hala yapraklarının kokusu
Yanıma bir kandil aldım birde ölüm korkusu...
24 saat geçer bitmez bunun sorgusu...
Ya sen saraylarında mesut gaflet uykusu
Yoluma kurarlar pusu vatan gurbet yolunda
Mühürlenir bu dilin be kahpe insan ordusu
Üşüyorum ölüyorum düşüyorum damarlarımdan çek beni yukarıya hadi sor;
Kaç günaha failim? Bana bakma öyle bende faniyim...
Hani huzur elden gider erken derken biz bize kalırız vakit geçerken.
Esaretim cesaretimdir söz miras kalsın bugün Vale'nden...
Sen hergün çok güzelsin gözlerinde gözüm var...
Benim birkaç sözüm var bilirsin en iyisini sen
Kurak çölüme serap gibisin
Biraz benimsin diğer yanın melekten senin
Sen perimsin...
Derin denizlerden geldim inciler getirdim sana...
Benim damarlarım yosun etlerim topraktan ana...
En güzel sözleri yazdım bu benden mirastırsana...
Vasiyetim mektubumda tez zamanda ulaş bana...
Keşke güvercin olsaydım...
Hiç günaha bulaşmadan
Mucizeler beklemezdim kanatlarımı okşasan...
Ben ben yaşardım bir kafeste içim huzurrabıtam...
Kırılan tüm kemikler kurtular ya sargıdan...
Ölüm içimi hapis etmiş prangalar vadide
Sen gözümle gördüğüm zümrütsün en nadide...
Hasret çölünü aşmıştır kalp taşıyan her kafile
Sahtekar tüm ihtiraslar dönmek ister zahire

7 Şubat 2010 Pazar

İnsan Hayatı Dört Mevsim


Aylardan bahardı herşey doğuyordu çiçekler geldikleri topraktan geri çıkıyordu bulutlar uzun bir yolculuktan gelmiş tüm içindekilerini döküyordu veriyordu toprağa o da doğmuştu herkez gibi baharda yeni dünyayı çok merak etmişti merakına ermişti şimdi hayatın ney olduğunu bilmiyordu yeni doğan çiçeklerden her birine konuyordu oda her birinin kokusunu tanımlıyor tadlarını alıyordu o güneş ona sevimli yüzünü göstermişti güneşin sevimli sıcaklığında kanını canlandırıyor ve o sevimliliğini gördüğü herkeze aktarıyordu günleri böyle geçiyordu ve büyüyordu acımasız zaman geçtikçe.Güneş yavaş yavaş asıl yüzünü gösteriyordu ve o büyümüştü yeterince güneş gittikçe ısınıyor ve haddini aşıyordu o yeşil otlar bu sıcaklığa dayanamamış boynunu büküp güneşin rengine bürünmüşlerdi artık o bulutda gelmiyor su vermiyordu kimselere herkes merak ediyordu artık kendi çarelerine bakmak zorundalardı o da bakmak zorundaydı artık büyümüştü çiçeklerden aldığı suları kullanıyordu ama tükenmek üzereydi susuz du aç dı artık yaşlanıyordu.Yapraklarda ölmeye başlıyordu artık dallarından düşüyorlardı bir rüzgâr geldi çok hızlı sert öfkeli bir rüzgârdı ve yağmurla ardına sürükleyerek gelmişti o da bu rüzgârla beraber fırlatıldı bi yere yaşlanmıştı artık yorgundu ağlıyordu yağmurla beraber eski günlerini beynine döküyordu yağmur ona yaşlandığının farkındaydı ölüme yaklaştığını hatırlattı ona düşen sarı yapraklar yapraklar gibi buruşmuştu yüzü ve bir soğuk almıştı hertarafı yorgun vücudu dayanamadı ve uyumaya başladı bir kayananın dibinde.Sabah olmuştu kalktığında hertaraf bembeyazdı ve karlar düşüyordu yüzüne tatlı bir soğuk vardı yüzünde ama kalkamıyordu artık soğuk ölümdü bu karlar kaplamıştı ölü bedenini artık o ölmüştü.O insandı bir bahar ayında doğdu yağmurla beraber, yaz la büyümüştü, sonbaharla yaşlanmıştı ve kış la ölmüştü insan.Tam anlamıyla hayattı bu işte insan hayatıydı bu..

15 Ocak 2010 Cuma

Kör Beyinler


Derinlerinde saklı gözlerimde kanlı yaş
Sen içinde aklım ölmekte bir telaş
İsyan kalbim içimdeki savaş
Yavaş yavaş karardı gökyüzüm
Dikenlerim mi vardı kimse kalmadı hoş
Gözlerimde gece kimse bakmadı loş
Ben kayıp şehirlerimde tek kanatlı kuş
Uçtuğum ufuklara güneş açmadı

Sende bende döndü dünya her günümü bir işkence
Aç gözünü bir riya
Yaşarken oynadığın her filmde sen kurtlar vadisi kahramanı
Gerçekler çözülmüş güya her kördüğümde gördüğüm aynı sahnelerden ibaret
Sanki tekrarını seyredip sıkıldığım ilkokul filmlerinde devamını bildiğim oyuncak savaşlar misali iyiyi öldürdüler izlediğim her filmde.
Her karede hipnoz reklam tüketiciyi kandırma rolünde pamuk eller cepte.
Direniş yağmur duası gücüyle baş kaldırdı sonuç sıfır.
Bir lider var sanıldı, sonuç sıfır.
Promosyon ve magazinde örnek alınanlar sanatçı rolünde boş beyinleri yıkama hevesinde.
Dur diyene dur diyen çok bu sistemde sisteme uymayan sürünme mecburiyetinde, sonuç sıfır

Kördü beyinler prime-time hevesli yarışmalar tarafından kirletildi bu ülkede
Popstar adaylarından kaçı 3 sene sonra karnını müzikle doyurabilecek ki
Eğitimini bırakıp sanal ütopyalarda koşsun
Bırak coşsun seni dinleyen 2 sene sonra adını unutsun
Savursun albümünü bir kenara kızgınca kussun
Dursun desin bir köşesinde etrafa süs olsun
Yalanların içinde birinci olan kahraman
Önce sen uyan sonra pembelere boyanıp gerçek diye sunulan dünyanda pastayı yiyen kim düşün cevabı kendine ver.
Kumandaların kimin elinde ve kimlerin söylediklerini yapmak zorundasın.
Özgürlüğün var mı, gelecekte elinden tutacak olan aklın boyutu ne
Yoksa bir kümeste yaşamak mı bir tavuğu cezbeden ?

Yaşlı taş çocuk 22 arifesi 21 senelik hikmet sahibi
Afet akşamında bolca hayal etti.
Grev konağındaki iç savaşta sessizce bir hayaletti.
Yaşadığım tenhalık felaketti.
İç organlarımı kor bir kurşun deşti.
Onlar bana küfretti bense orada dua ettim
Yerle birdim, yüzlerinizden kopya çekerek en iyi resmi ben çizdim
Artı çizikti bileklerim ve
Resimlerinizi gördükçe tohumlarınızdan nefret ettim
Tadı nasıldı gazapla çürüyen üzümlerin
Tek kanatlı bir kuşun minik pireyle dalaşında hakemdim
Kırmızı kartı kendime verdim ve oracıktan ayrılıp tebessümümle hilekar bir iblisin sevimsiz gamzelerine kırampı işledim.
Ebeveynlerime göre ben hep aferindim.
Yüksek ökçeden topukla çölde engerekler ezdim.